Hayat kalabalık bir sokakta yürümeye benziyor. Her taraftan size doğru uzanmış eller var ve bu ellerin sahiplerini de görme şansımız yok. Her el sizi kendine doğru çekiyor. Direnmezseniz bölünüp parçalanırsınız. Kendinizi korumanız gerekiyor. Her şeyden izole olmaktan bahsetmiyorum. Kendisiyle konuşacak bir dili ve ilişki biçimi olmalı insanın. Kendini dinleyebileceği zamanı olmalı. Bu illa da insanlardan kaçarak tek başınalık oluşturması gereken bir durum değil. Her gürültünün yanında bir sessizlik vardır. Her kalabalığın arasında bir yalnızlık... Yaşadığımız çağda insanların, kendilerinden koşar adım kaçtıklarını görmemek için kör olmak gerek.