Elif

“Modern insan, okuma yazmanın öğrenilmesi gereken sanatlar olduğuna; mimar, mühendis ya da nitelikli işçi olmanın büyük ölçüde çalışmayı gerektirdiğine, ama yaşamak çok basit bir şey olduğu için nasıl yaşanılacağını öğrenmekte özel bir çaba göstermek gerekmediğine inanmaktadır. … Modern toplum, mutluluğu, bireyselliği ve kişisel çıkarı büyük ölçüde vurgulamasına karşın, insana yaşamanın amacının (ya da tanrıbilimsel bir terim kullanacak olursak, insanın kurtuluşunun) mutluluk olmayıp, çalışıp ödevini yerine getirmek ya da başarılı olmak olduğunu hissetmeyi öğretmiştir. Para, ün ve güç, insanın isteklendirici ve erekleri haline gelmiştir. Oysa insan, eylemlerinin kişisel çıkarı açısından kendi gerçek ben’inin çıkarlarından başka her şeye hizmet etmektedir. Ona göre, yaşamanın ve yaşama sanatının dışında her şey önemlidir: Ve insan, kendisinin dışında, her şeyi savunmaktadır.”
Sayfa 48
Reklam
“Her şey eskisi gibiydi. Gerçekten hiçbir şey olmamıştı.”
“Her sabah güneş dağları aydınlatacaktı. Sonbahar gelecek, kar yağacak, sonra da ilkbahar şarkıları söylenecekti.”
“Hayatın tuhaf bir ritmi var.”
Sayfa 257