-Nereden bu kırgınlık?
+Kendine yaptıkların için...
-Eee, sana bir şey yapmadım ki?
+İnandıklarıma yaptın.
-Senin inandıkların da benim inandıklarım değil mi?
+"Peki, neden yaptın bunu?" demedi...
Bir yere varamayacağız dedi, konuşursam kırarım dedi, suskunluğu ile ders vermek istedi. Hiçbirini başaramadı.
Sadece ben emin oldum: Sevmiyordu. Sevseydi, bunlara gerek kalmazdı. Beni bilmiyordu, bilseydi inanırdı.
Sevilmemek kırmadı ama öyle bir kırıldım ki...
Bu kırgınlık, beni bilen birini kaybetmenin ve hiç olmadığı gerçeğinin kırgınlığıydı.
~Zümra Gül