Omuzlarımın küçüklüğünden utanıp, sırf başın rahat etsin diye yavaş yavaş nefes aldığım zamanlar oldu.. yüzüne bakmaya her çekindiğimde gözlerini benden alışın.. aşk var mı ya da yok mu bilmiyorum ama sen orada oturup bana sarıldığında, ben içimdeki çocuğu sana emanet ettim.. şimdi bir ‘şiir’ sırf senin kadar güzel olamadı diye nasılda kendinden utanır..kal biraz 🌙