İnsanların birbirleri için pek az şeyi ifade etmesi bende genellikle göğsümü parçalamak,beynimi dağıtmak isteği uyandırıyor.Ah, karşımdakine geçiremediğim sevgi, sevinç, şefkat ve hazzı karşımdaki de bana sunamaz, tüm kalbim mutlulukla dolup taşsa bile karşımda kılı kıpırdamadan duran soğuk birini mutlu edemem.
Hem kendime fazlasıyla meşgul olduğumdan hem de iç dünyam fazlasıyla fırtınalı olduğundan başkalarıni kendi haline bırakmayı yeğliyorum keşke onlar da benimle uğraşmasa.
Yaşamındaki en sevgili varlığı başkalarının taşımasına insan nasıl katlanıyor diye zaman zaman düşünüyorum yine de siyah giysili adamların anneciklerini mezara taşınmasından ötürü uzun zaman üzüntü duyan çocuklar kadar bunu kimse derinden hissedemez!