Hayata ne olursa olsun toparlanıp yeniden başlamayacaksak nasıl atlatacağız bu yaşamı Necdet!
İçimde bir umut her şeye rağmen; felaketlere, ihanetlere, aldanmışlıklara, yalanlara, karanlıklara.
Ve bir gün yeniden buluşacağımıza.
Haydi sağlığına...
Bugün uyandığımda içimde bir çiçek açtı. Canlı, renkli, dimdik duran bir çiçek. Benim toprağıma senin suyun bir kez daha değdi, güneş de bunu fırsat bilmiş gibi ısıttı içimi. Bir çiçek belirdi göğsümün ortasında. Dün geceden kalan, dünyaya neden yaprak açtığı hakkında hiçbir fikri olmayan bir çiçek. Birkaç saniyeliğine dünya güzel ve yaşanabilir bir yerdi. Birkaç saniyeliğine o çiçeği hissettim, bakakaldım... Sonra kopardım aniden, henüz yeni açmış bir çiçeğe yapılacak en büyük kötülüğü yaptım, kopardım attım toprağından, büyümesine izin vermedim. Biliyordum, senim yeşerttiğin hiçbir çiçek yaşamaz benim içimde. Bakar ve büyütürsem, alıştığım o kuraklığın yerini olur da bir çiçek bahçesi alırsa, bunun adı sadece hayal kırıklığı olur diye koparttım. Onun içimde yeşerdiği ihtimalini idrak ettiğim o birkaç saniye onu koparıp atmaktan başka çarem olmadığını da idrak ettim. Bana yaptığın tam da buydu işte.