gökçe.
@gokcefalaniste
23 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Her nasılsa artık sana, bizden, dünyanın kalabalığı içindeki bizden ve sadece bizi ilgilendiren şeylerden başka hiçbir şey yazamıyorum. Yabancı olan her şey, yabacı. Haksızlık! Haksızlık! Dudaklarım mühürlü, yüzüm kucağına gömülü.
Her şeye rağmen bazen inanıyorum da insan mutluluktan ölebilirse, o zaman benim başıma gelmeli bu. Ve ölmesi gereken biri sırf mutlu olduğu için hayatta kalabiliyorsa, o zaman ben de hayatta kalacağım.
Yanımda yürüyordun Milena, düşün, sen benim yanımda yürüdün.
Ve sonra gece yazdığın mektup, tıpkı göğüs kafesinin havayı içine çekmek için genişleyip daralması gibi anlaşılmaz, tıpkı insanın senden nasıl uzak kalabildiği gibi anlaşılmaz.
En azından mektupları numaralandırıyorum, hiçbiri gözünden kaçırmamalı seni, tıpkı benim seni o küçük parkta gözümden kaçırmamam gerektiği gibi.