Galatasarayda limonlu bahçeye yakın bi evi vardı sokaktan 4 arkadaşıyla takıldığnı hatırlıyorum.Hepsinin namı vardı mahallede kavgalı gürültülü insanlardı.Ama Ergin farklıydı o bizim Marlon brandomuzdu öyle derdik;) Ozan abi takmıştı bu lakabı bide yılmaz abi.. onu annemle kapı önlerinde çay poğaça sohbetleri yaptıgı zamanlar tanıdım ilk..herkes severdi sanki herkesin ailesinden biriydi bende çok seviyordum ne yalan söyleyyim o günleri özledim.Akşamları sokağın yolunu gözlerdim. pembe diyoduya senin için pencereden pencereye koşmak güzeldi diye aynen öyle. şimdi kitaplarını okuyorum ne garip bi his..hayatını bildiğiniz bir yazarın kitaplarını okumak çok başka. Kendimle gurur duyuyorum.. iyiki internet var buralar yoksa bunları yazamaz rahatlayamazdm.:) gelelim kitaba..uzun zaman sonra beni hüzünlendiren bir hikaye oldu. Mahallemde akşamlar kitabıda çok etkilemişti buda aynen öyle oldu.Kış günlerinde yazı yaşamak gibi. Yusuf karakterine gizlenmiş bir Ergin borobeymi gördüm ne:)
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.