24 yaşındaki doktorumuzun ücra bir taşraya gönderilmesini ve buradaki ilk deneyimlerini okuyoruz demek istemiyorum adeta yaşıyoruz.
Doktorumuz teorik açıdan tam donanımlı fakat hiç tecrübesi yok, taşradaki görevinde ise tamamen yalnız, akıl danışabileceği, ona yol gösterebilecek daha tecrübeli bir başkası yok. Tüm vakaların üstesinden tek başına gelmesi gerekli ve fikir edinebileceği sadece kitapları var. Bu yüzden de sevgili doktorumuz sürekli " Ne yaparım ben!!?" endişesi içinde.
Her vakada aynı endişeyi taşıyıp, ya öldürürsem hastayı diye korkup, sürekli okuldaki bilgilerini hatırlamaya uğraşsa da (neydi bunun Latincesi...) pratikte hepsi aklından uçup gider ( boşver şimdi Latince'yi...) yine de bir şekilde üstesinden gelir.
Tüm bu tecrübesizlik, panik ve hava koşullarının yanında ayrıca taşradakilerin batıl inançlarıyla, tıp korkularıyla mücadele eder.
Bulgakov bunları öyle samimi,esprili ve sade bir dille anlatmış ki, tüm olay ve karakterler rahatlıkla gözümüzde canlanabiliyor. Doktorun yaşatma ve ölüm kaygısı satırlardan kalbimize ulaşıyor adeta.
Okuyun. Pişman olmazsınız. Keyifli okumalar
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.