Bu kitabın yorumunu nasıl gireceğimi bilmiyorum. Ben bu kitaba başladığımda konusu ile ilgili hiçbir şey bilmiyordum. İlk sayfaya bakmadan önce arka kapağına göz ucuyla bir baktığımı hatırlıyorum, o kadar. Şimdi bu Kitabı yorumlamak istiyorum, bu kitabın hesabımda olmasını istiyorum ama klavyenin başına geçtiğimde bunu nasıl yapacağımı bilemedim. Bu sebeple size hislerimden bahsetmek istiyorum.
Bu kitabı çoğunuz okumuştur belki de, bunu bilmiyorum ama ismini duyduğunuza eminim. Kitabı arkadaşımla okudum ve sayfaları çevirdikçe ona attığım ‘’bu kitabı nasıl okuyacağım, nasıl dayanacağım?’’ sesleri artmıştı. Kitaplarda çok kolay ağlayan birisiyimdir, kimsenin duraksamadığı bir cümle kitapta beni ağlatabilir. Ama bu kitapta ağlayamadım, kanım dondu çözülemedim. Kitabın kapağını kapattım, yerimde durup oturamadım. Bir süre odamda sadece yürüdüm. Kitabı kitaplığımda ters bir şekilde koydum görmek istemedim. Biraz önce 1000k ya baktım, alıntıları gördüm yine gözlerim doldu. Bu kitabın konusunu size öyleye anlatamam yani. Alın okuyun, çok acıyor ama hayatımda bu kitabı okumam lazımdı. Bu kitabı okumadan ölmem, sanki onlara haksızlıktı.
Paranoyakça biraz belki bilmiyorum ama sanki bu yorumu yanımda o üç küçük erkek çocuğunu hissederek yazıyorum. O kadar istedim ki, özellikle Hasan’da o kadar istedim ki…alsam onu kucağıma, öpsem saçlarından, sarılsam ona ‘’geçecek, söz veriyorum.’’ desem. Hasan’ın buna ihtiyacı vardı ama okurken buna benim de çok ihtiyacım oldu. Hasan, Emir, Sohrab; üçünü de alıp sevmeyi onları bu yaşananlardan kurtarmaya benim çok ihtiyacım oldu. O kadar gerçekçiydi ki, tüylerim ürperdi. ‘Yazar Emir mi yoksa?’ diye düşünmekten kendimi alamadım.
Canınız çok acıyabilir bu kitabı okurken, çok gözyaşı dökebilirsiniz. Ama dedim ya, onları okumadan ölmek sanki onlara haksızlık. Kitap benden çok şey aldı ama bana verdikleri çok daha bambaşkaydı.
Ömrüme sığdırmak istediğim kitaplar çok fazla ama Allah izin verirse, inşallah Uçurtma Avcısı hep bambaşka olacak.
Hasan, Emir, Sohrab sizi hiç unutmayacağım söz veriyorum. Bir çocuk görsem sokakta size benzer, aklıma geleceksiniz ve belki ben o çocuğun saçlarını sizmişsiniz gibi seveceğim.
"Zendagi migzara" Afganca dilinde hayat devam ediyor demek. Kendime bunu hatırlatıp duracağım.
Zendagi migzara.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.