Kapağı ayrı içi ayrı güzel bir kitapla geldim bugün.
Tersyüz o kadar güzel ve insanın yüreğine dokunan bir kitap ki anlatamam. Konusundan da anlayacağınız üzere aşk kokan bir kitap.
Ambrose çok yakışıklı ve ünlü bir güreş yıldızı iken gittiği savaştan yakışıklılığını, bir gözünü ve bir kulağını kaybederek geri dönüyor. Fern ise o yakışıklı yüze ne kadar aşıksa yara bere içindeki yüze de o kadar âşıktı. Sevdiği şeyin yüzü değil, Ambrose'nin her şeyiyle direk kendisi olduğunu kanıtlamak için de oldukça fazla çabaladı. Onları okumak çok güzel ve keyifliydi.
Kitapta Bailey diye bir karakter var. Bailey, Fern'ün kuzeni ve doğuştan gelen kas rahatsızlığı yüzünden tekerlekli sandalyeye mahkum bir genç. Fern, onun bakımını üstlenip gittiği her yerde Bailey'e eşlik ediyor. Yürüyememesine hatta kollarını bile rahatça kullanamamasına rağmen Bailey'in hayat görüşü, eğlenceli tavrı kitapta en çok onu sevmeme sebep oldu. Bailey'in başına gelenleri okurken ise resmen çenem titredi ve gözlerim doldu. O halde görmek isteyeceğim son karakterdi.
Kitapta beni duygulandıran bir diğer yer ise Ordunun ölen dört gencin ailelerine haberi verme anlarıydı. O kadar gerçekti ki o anlar. Oradaydım ve yaşadım resmen.
Bir diğer tüylerimi diken diken eden yer ise Ambrose'nin ölen arkadaşlarından birinin sesini duyduğunu sanıp radyoyu kapaması ve Fern'ün yardım çığlıklarını duymasıydı. Fern neden mi çığlık atıyordu? Okuyup öğrenin derim evet evet çok kötüsün dediğinizi duydum
Kitabı çok beğendim. Birçok duygu yaşatıyor size. Yardımlaşma, gerçek sevgi, fedakarlık, kahramanlık.. Hepsini tek tek iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.