Uzun zamandır bitmesin diye yavaş yavaş okuduğum kitap yoktu. Her cümlesinden o kadar keyif aldım ki sizlere anlatamam. En sevdiğim kitaplar arasında yerini aldı. Dili gayet akıcı, eğlenceli olan bir kitap. Genel olarak görmek ve bakmanın ardında ki farka değinmiş yazarımız. Gördüklerimiz acaba bize gösterilenler mi yoksa olan durum mu diye bir durup bakmamız gerektiğini anlatıyor. Herkes bakar fakat herkes göremez ne yazık ki.. Umarım bizi gerçekten görenlere denk geliriz. Gördü sandıklarımıza değil. Kitabın incelemesini oldukça fazla empati duyduğum; Sevgili 'Homongolus''un anlattığı bir öyküyle bitirmek istiyorum. Yazar bu öykü ile aslında bize olacakları ileribildirim ile anlatıyor aslında.
----------------------------------------------------------------
Ay'dan değil! Ayı'dan bahsediyorum.. Hani şu muhteşem kürklü ormanlar kralı.. Resmini görmüşsünüzdür.. Fakat Allah kendini göstermesin .. Korkunuzdan serçe kuşları gibi ''cik cik'' öterdiniz.. Her ne ise efendim dağlarda gezenler bu ayıların bazı mehtaplı gecelerde iki ayakları üzerinde kalkınarak gökyüzüne baktıklarını, dans eder gibi bir vaziyette ağır ağır dolaştıklarını çok görmüşlerdir.
Bu ayı hikayesini ne münasebetle söylediğini anlamamıştım. Fakat bu adam, ne söylerse hayret etmeden, kızmadan dinlemeye karar verdiğim için yine gülümseyerek:
- Pek acayip, dedim, bilmiyordum.
-Evet öyledir.. Bazı kimseler bundan ''ayılar mehtaba aşıktırlar'' manasını çıkarırlar..
-Zaten akla başka ne gelir? Hayvanların da tabiat güzelliklerinin hoşlandıkları muhakkak gibidir.
-Belki efendim.. Mamafih kulunuz ayıları bu iltifata layık göremem.. Çünkü onların ayağa kalkarak, şairler gibi kollarını gökyüzüne uzatarak hasretle seyrettikleri şey Kamer Hanım hemşiremiz değildir. Ağaçların üstündeki ahlat dediğimiz bir nev'i yabani armutlardır. İşte böyle küçük hanım.. Görünüşe aldanmamalı..
Dipnot: Homongolus'un konuşmalarına, duygularını gizlemek için hazır cevaplıkla yaptıklarına hayran kaldım. Ve fazlasaıyla keyif aldım.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.