Benim için oldukça ilginç bir okuma deneyimi olduğunu belirtmeliyim. Kaderin size bazen oyunları olur ya onlar gibi... Ben aslında kitabı yaklaşık yirmi yıl evvel okumuştum. Fakat zamanla okuduklarımın veya izlediklerimin zihnin o dipsiz dehlizlerinde kaybolduğunu anladım. Bu yüzden hak ettiğini düşündüğüm veya ikinci bir şansa ihtiyacı olanlara bu şansı sunmaya çalışıyorum. O yüzden ne mutlu ki böylesi güzel bir kitapla ikinci bir okuma deneyimi yaşadım.
Kitap üç bölümden oluşuyor. İlk bölümde; kendini "benim çalışmaya hiç yeteneğim yok" diye tanımlayıp, yersiz yurtsuz yaşayan, buna rağmen çevresi tarafından kibarlığı ve insana yük olmayan davranışları nedeniyle sevilen biri olan Knulp adlı kahramanımızın yaptığı bir yolculuk sonrası yaşadığı bir kaç güne eşlik ediyoruz.
Hayat hakkındaki görüşleri ve yaşam tarzı eleştirilen Knulp'un kendini ifade ettiği ikinci bölümde ise bir dostunun anlatımıyla
yaşadıkları bir anı anlatılıyor.
Son bölümde ise iyice yaşlanan ve ömrünün sonuna geldiğini hissederek doğduğu yere dönmeye çalışan Knulp'un geçmişle hesaplaşması anlatılıyor.
Kitap çok yalın bir dille yazılmış ve okurken hiç zorlamıyor. Bunun yanında hissettirdiği duygular ise çok daha yoğun.
Okurken; ilk okumama ait altını çizdiğim yerlerle karşılaştığımda; bazılarını çok gereksiz bularak, acaba ben bunu niye çizmişim diye düşünerek, bir yandan bende roman kahramanının yaptığı gibi geçmişe dönerek, gelgitli bir okuma serüveni yaşadım. Son bölümde kulağımda sürekli Kavafis'in o meşhur şiirinden bestelenen "Şehir" adlı güzelim Ezginin Günlüğü şarkısı çınladı durdu. Gecenin bir vakti kayıp giden zamanın ardından hayıflanırken, aynı anda başlayan yağmurun eşliğinde karanlığa uzunca bir süre düşünerek hüzünle baktım, baktım, baktım...
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.