Kitaba ilk başladığınızda ilerlemek güç olabilir. Birden fazla virgülle birbirine bağlanmış ve yolunu hiç şaşırmayan cümlelere alışmak için biraz zaman gerekiyor, başlarda aynı yerleri tekrar tekrar hatta sesli bir şekilde okuduğumu söyleyebilirim. 1998 Nobel Edebiyat ödülü alan bu kitap ölümü çok farklı şekillerde ele alıyor. İlk olarak 'keşke hiç ölmesek' ya da 'ölüm olmasaydı ne olurdu' diye düşünen insanlara cevap olabilecek nitelikte bir anlatım sunuyor. Ardından boy gösteren sıkıntılara karşılık ölüm tekrar yürürlüğe giriyor ve bu kez daha farklı şekillerde insanların karşısına çıkıyor. Kitapta ölüm adıyla bu işi yürüten somut bir karakter çıkıyor karşımıza. Bu karakterin tasviri de bir hayli ilginç ve ilerleyen sayfalarda ölümü bile şaşırtacak şeyler oluyor. Meydana gelen olaylarla kitabın sonu daha da merak konusu olurken Saramago, Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş'u başladığı gibi bitiriyor: "Ertesi gün hiç kimse ölmedi."
Kitap bittiği için üzülürken böyle bitmesi de ayrıca sevindiriyor. Bahsetmek istediğim bir sürü şey olmasına rağmen okumak isteyenlerin de bu heyecanı kendilerinin yaşamasını istediğim için yazdıklarımı burada sonlandırsam iyi olacak gibi. Herkese keyifli okumalar dilerim:)
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.