Küçük spoilerlar içerebilir
Çok büyük hayallerle başladığım ancak okudukça yer yer hayal kırıklığına uğradığım bir kitap oldu açıkçası.
Kitapla ilgili yaptığım ön araştırmalarda kitabın çoğu yerde "feminist bir distopya" olarak tanımlanması beni cezbeden en büyük özelliğiydi.
Kadınların hiçbir konuda söz sahibi olamaması, mal mülk edinememesine karşın tam anlamıyla feminist diyemeyeceğim bir kitaptır. Kadınlarla beraber zayıf olan herkesin ezildiği (muhafızlar) bu diktatör ülkede, büyük ölçüde güçlü olan saygı duyulan kişiler komutanlar (bize söylendiği kadarıyla). Gücün bilimsel veya teknolojik kaynaklarda değil askeri kaynaklarda toplanması ayrıca ürkütücü bir durum bence.
Bunların yanı sıra insanların keskin hatlarla birbirinden ayrılması, bu kast sisteminin giyilmesi zorunlu renklerdeki elbiselerle insanlarda vüdut bulması (eşler mavi, damızlık kızlar kırmızı, teyzeler kahverengi, komutanlar muhafızlar yine hep üniformalı...) olabilecek en çarpıcı şekilde anlatılmış.
Teyzelerin okullarda verdikleri eğitim de teokratik devletin temellerini güçlendirici nitelikte. Kızlara başka bir yaşama dair anıları olmadığında her şeyin daha kolay olacağını söylemesi (ya da söyleyememesi ama kızların bunu zaten bilmesi) bu kitapta beni en çok etkileyen yerlerden biriydi.
Ancak bu kadar güzel bir konuya, dikkatle ele alınmış yerinde içeriklere rağmen kitabı kapattığımda büyük bir heyecan duymadım. Sık tekrarlanan sıkıcı yerler, Facebook paylaşımını andıran basit vurucu cümleler ara ara satır atlayarak okumama sebep oldu.
"hiçbir şey bir anda değişmez: derece derece ısınan bir küvette farkına varmadan haşlanarak ölürsünüz."
Yine de böyle cesur bir kitabı kütüphanemde bulundurduğum için mutluyum. Benzerlerinin artması dileğimle
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.