Uzun zamandır bir kitabı okurken bu kadar içim sıkılmamıştı. Kitabı oluşturan sekiz öykünün de yolu bir şekilde ölümle kesişiyor.
Diğer öykü kitaplarından ayrılan en önemli yanı bu sekiz öyküdeki kahramanlar aynı kalırken olayların kişiler etrafında farklılaşması ve bütüne bakıldığında bir romanı andırıyor oluşu denilebilir.
Karşımıza adeta lanetli bir köy çıkıyor- başı asla dertten kurtulmayan- fakat ortaya konulmak istenen şey felaketlerin ardı ardına sıralanmasının çok ötesinde bir edebiyat sunuyor bize. Farklı bir duygu dökümü var, önsöz okuduğunda bir şeylerin daha çok yerine oturduğu aşikar.
İran'ın şairler ve ozanlar yurdu olmasıyla ağıt kültürünü eşleştirdim kafamda. Çünkü kitapta bir ölüm vurgusu var ve halkın tek karşı çıkma yöntemi bu ağıtlar, tutulan yaslar... İran edebiyatı, sinemayla iç içe geçen yapısıyla başlı başına bir kültür yansıması aslında. Hatta buradaki bir öykü de perdeye taşınmış; Gaav. Özel bir hikaye olduğunu okuduğumda hissetmiştim, siyah beyaz görüntüsüyle içinize dokunacak cinsten bir film olmuş. Keyifli okumalar diyeceğim ama içiniz kararacak eminim...
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.