Orhan Pamuk her kitabında farklı bir üslûp ile karşılıyor okuyucusunu sanırım. İlk okuduğum kitabı Cevdet Bey ve Oğulları'ndakinden oldukça farklı bir anlatım tekniği vardı Sessiz Ev'de. Çokça bilinç akışı, bol bol iç monolog, 've' ile bağlanıp uzayıp giden birçok uzun cümle, her bölümü başka bir karakterin ağzından okuduğumuz için tüm romanda birinci tekil kişili anlatım olmasına rağmen hepsinin anlatıcısının farklı oluşu gibi oldukça çeşitli teknikler denemiş yazar Sessiz Ev'de. Ben romanın üslûbunu sevdim, zevkle okudum.
Romanda 7 günlük bir zaman diliminde aslında yaklaşık 70 yıllık bir Türkiye insanı portresi çiziliyor. Orhan Pamuk fikirleri çatıştırmayı seviyor anladığım kadarıyla, Cevdet Bey ve Oğulları ile ortak noktası buydu bana göre. Bahsettiği dönemlerdeki hemen hemen her görüşe yer vermiş yine kurguda ancak hangisine daha yakın olduğunu da anlamak mümkün elbette. Objektif olarak yaklaştığını söyleyemeyeceğim her görüşe fakat yazarın böyle bir zorunluluğu da yok tabii ki. Sanırım bilinçli bir şekilde tüm görüşleri uçlarından tutarak ele almış Orhan Pamuk. Bu sebeple fikir çatışmalarında taraflar arasında ciddi uçurumlar vardı. Genelde ben daha ziyade gri alanda duran karakterleri okumayı severim, özellikle fikir çatışmalarında uçları tercih etmem, daha açık görüşlü olmayı ve olunmasını beklerim fakat yine de bu romandaki çatışmaların uçluğunu, karakterlerin çeşitliliğini ve oluşturulan derinliği sevdim. Darvin'in görüşlerine gönülden bağlı, o görüşleri benimsemiş ve insanlara da benimsetmeyi hayat amacı olarak belirlemiş Selahattin'in soyadı kanunu ile kendisine "Darvınoğlu" soyadını seçmesi ve Selahattin'in eşi Fatma'nın çok dindar bir Müslüman oluşu ile bu soyadını taşımak zorunda kalışı gibi mizahi, belki de Fatma açısından trajikomik nüanslar da vardı, bu da hoşuma gitti.
Sonuç olarak; severek okuduğum bir romandı, bence okunması gereken bir eser.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.