Fakat Dorian¡Ah İnsanlar
Uzun zamandır inceleme yapmıyordum, düşüncelerimin zindanında hapsolmuştum. Ta ki Dorian'ı okuyana kadar, üzerine konuşulacak bir şeylerin olduğunu fark edene kadar...
Kendimi bildim bileli "sanat sanat içindir" manifestosunun bağımlısı olmuşumdur. Tabii ki Oscar Wilde ve onun Dorian Gray'i de söz konusu sanat olunca akla ilk gelen başkaldırı niteliğindeki kitaplardan biri.
Peki ya dorian? Ah, Dorian! Acımasız hayat, tuttuğu adalet terazisinden bir an olsun şaşmayan vicdan, karşısında sen... İşte dostum güzellik gelirken şöhreti de yanında getirir, şöhret eli boş gelmez o da tutar sınırların dışına çıkma isteğini getirir... Hayat seni içten içe kemirir, vicdanın prangaları çürütür, günahın pişmanlığı kusursuz cildini buruş buruş yapar, kaybedilen saflığı o çocuksu saflığı bir daha kazanamayınca gerçek yüzüne tokat gibi çarpar. Şimdi, nasıl suçlayalım ki seni..?
Sanat yaşamı anlatmaz, yaşamı anlatmak için de sanat yapılmaz. Sanat yaşama ayna tutar bu da beraberinde yozlaşmış düşünceler tarafından ağır eleştiriye maruz kalmayı getirir. Eğer siz Gabriel Garcia Marquez'in "Benim Hüzünlü Orospularım" eserini ortaya atarsanız 14 yaşındaki bir kızla 70 yaşındaki bir adamım ilişkisini ahlak açısından hiçbir şekilde uygun bulmazlar, yazarı aşşağılarcasına ayıplarlar. Bunu yapanlar; çocuk tacizinden hüküm giyenler, çocuk tecavüzünden yargılananlar, aristokrat ve bürokratlar... Sebebi kendilerine ayna tutulmasındandır, kitapta kendilerinin ahlak dışı bulmalarına rağmen bastırdıkları gizli arzularıyla yüzleşmelerindendir.. Sanat kısırlaştırır, bastırılmış gizli arzuları hadım eder, çünkü insanların kabullenemedikleri yanlışları yüzlerine... İşte tüm mesele bu.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.