Her sayfada onlarla nefes almaya çalışmak. Yaşamadığımız bir hayatı anlamaya çalışmak. Savaşın yok edişleri sadece hayatlar değil küçük çocuk ruhları da. Yaşanmamış binlerce çocukluk...
Piyanodaki küçük tınılar gibi..
Gökyüzündeki uçurtmalarına umut bağlamış iplerini de sıkıca tutmuşlar avuçlarında..
Mutluluk istiyor o çocuklar gülmek, koşmak, ağlamak...
Gök kuşaklarıyla bezenmiş hayaller, gökyüzündeki bulutlarla hayal kuran küçük gözler..
Bırakın çocuklar yaramazlık yapsınlar,kırsınlar döksünler, kirletsinler ama sim siyah gök yüzüne nefes almayan ruhlara hapsolmasınlar. Bir oyuncağı kırıldı diye, topu patladı diye oyun oynarken yere düştü diye ağlasınlar..
Sayfalarına göz yaşlarımı akıttığım kitap inanmak istemesem de gerçek olan hikayeler. İçimin acıdığını hissettiğim kendime ben bu hayatta nasıl nefes almayı rahatça yapabiliyorum diye sorgulatan, nefes alan satırları olan kitap...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.