Bir idam mahkumunun öldürülmeden önce hissettiklerini, psikolojik tahlilini yapmış yazar, gayet başarılıydı.. Ama dikkatimi çeken bir şey vardı.. Mahkum ölümüne günler kala kürek cezasını beğenmeyip ölmeyi yeğliyordu, ölümüne 1 gün kala bağışlanmayı talep etti, gerçekten insanlar çok tuhaf değil mi? Sizce yaşarken mi daha cesaretliyiz? Öleceğimiz an hayatta kalmak için nelerden vazgeçerdik? Ve ölmemek için niçin bu kadar direniyoruz? Sanki eninde sonunda ölmeyecek miyiz? Hugo idam cezasının insanlık dışı bir hukuki yöntem olarak değerlendirmiş, kendisine katılıyorum, zamanında ceza yargıçlarını durduran bir kitap olmuştur umarım..