Bu kitap beni birçok müzeye, İstanbul’ un birçok mahallesine götürdü. Kitabı okurken gezdim, gördüm, öğrendim, hayran kaldım. Peki, kitap nasıl?
Mutluluk insanın sevdiği kişiye yakın olması mıdır yalnızca? Yoksa sadece yakınında olması mıdır? Peki ya sevdiği insan evliyse... Yine de daima yanında olması gerekir mi? Daimadan kastımız 8 yılın 1593 gecesiyse ne düşünürsünüz?
Sevgi mi, aşk mı, yoksa takıntı mı Kemal’ in (abinin) hisleri? Bence yalnızca aşk...
Karakterimiz bir uzak bir akrabasının 18 yaşındaki kızına( Füsun ) aşık oluyor fakat nişanlı olduğu için Füsun onu terkediyor. Terkettikten bir yıl sonra Kemal Füsun’ un yeni ev adresini bularak 8 yılda 1593 gece uzak akraba misafirliğine gidiyor onu orada görmesi bile aşkına merhem oluyor ve yavaş yavaş onu daha çok hissedebilmek için; Füsun’ un içtiği sigara izmaritinden yemek kaşığına ve hatta onu hatırlattığı için baba evinde televizyonun üstünde duran bibloya kadar her şeyi alıyor, saklıyor, seviyor, öpüyor ve biriktirmeye başlıyor. Biriktirdiği eşyalardan utanmıyor, gurur duyuyor. Çünkü müzeleri gezip onları bütün insanların görmesi için kendi müzesini açmayı istiyor. Ve o müze şimdi İstanbul Çukurcuma’ da. Kemal’ in ve aşık olduğu kadın Füsun’ un 8 yıl bulunduğu evde. Kitabın içinde müzeye giriş için bir de bilet bulunuyor... Mutlaka gidilmeli ama öncesinde okunmalı.
Orhan Pamuk’ un bu kitabı okumak için okunmayacak tarzda bir eser. Kitabın ortasında şunu hatırlıyor musunuz, diye sorabiliyor yazarımız. Bu da kitaba olan aşkımızı alevlendiriyor neticede. Kitapta birçok olay ve hisler mevcut. Kitabı bitirdikten sonra Kemal abi gerçek mi şimdi, diye sormadım değil kendi kendime. Bir karakterin bu şekilde gerçekçi olması hayrete düşürdü beni. Belki de bu hislerim müzeyle ilgilidir...
Kemal abi kitabın sonunda bizlere şunu söylüyor: “Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım.”
Mutlu mu gerçekten?
İyi okumalar... :)
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.