Art arda okuduğum Stefan Zweig kitapları arasında tek sıkıldığım kitap “Mecburiyet” oldu ne yazık ki.. Kitap, okurken bana Türk dizilerindeki o dakikalarca süren bakışmaları anımsattı.
Aynı cümleler tekrar tekrar dönerken içimden “Sonraki sahneye kaç sayfa sonra geçeceğiz acaba?” sorusu defalarca yankılandı.
Eğer başladığım bir kitabı bitirmeden bırakabilme gibi bir huyum olsaydı ilk 15 sayfadan sonra kesinlikle bırakırdım.
“Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu”ndan sonra hayal kırıklığı oldu benim için..
·
68 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bilinmeyen bir kadının mektubu beni mahvetti ama Zweig bize mutluluk vaat etmedi ki hiç :/
İrem Polatdemir
Gönderi Sahibi
Acaba o yüzden mi Mecburiyet i sindiremedik içimize bir nevi mutlu sonla biten tek kitap sanırım
