Her okuduğumda bir mucize olacak sanıyorum… Ama kader, Hogwarts’ta da acımasız.
J.K. Rowling’in büyülü kaleminden dökülen Harry Potter ve Melez Prens, yalnızca bir fantastik kurgu değil; bir çocukluktan vedaya, saflıktan karanlığa geçişin kitabı. Bu eseri defalarca okudum ve her seferinde sanki sayfalarına ilk kez dokunuyormuşum gibi… Her satırda başka bir ayrıntı, başka bir kırılma, başka bir sızı fark ediyorum.
Her seferinde içimden gizli gizli bir umut geçiyor: Belki bu kez Dumbledore düşmeyecek o kuleden, belki bu kez Snape’in gözlerinde farklı bir ışık göreceğim… Ama sayfalar, kaderin kalemiyle çoktan yazılmış. Ve yine o hüzün, kalbimin tam ortasına yerleşiyor.
Bu kitapta, Hogwarts artık bir okul değil yalnızca; savaşın kıyısındaki bir sığınak, büyücülerin kaderini değiştirecek kararların alındığı kutsal bir mekân. Harry, çocukluktan çıkıp karanlıkla yüzleşen bir kahramana dönüşürken, Snape gölgelerden çıkarak en büyük sırrını açığa vuruyor: Melez Prens.
Melez Prens’te beni en çok sarsan şey, belki de hayal kırıklığının da bir büyü olduğu gerçeği. Sevdiğin insanın bambaşka bir yüzünü görmek, güvenin incecik ipliklerle dokunduğunu anlamak… Ve sonra tüm iplerin bir anda kopması.
Her cümlesiyle beni içine çekip, son sayfayı çevirirken darmadağın eden bir kitap bu. Her okumada, “Bu kez sonu değişebilir” diyorum, ama Rowling’in büyüsü orada işliyor işte: Hep aynı sona yürüyorum, ama hiçbir zaman aynı duygularla değil.
Bu seriye âşık bir okur olarak söylüyorum: Melez Prens, serinin kalbidir. En çok acıtan, ama en çok büyüten kitap… Ve belki de en gerçek olan.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.