Hangimiz kapıların içinde?Edebiyat
Savaşı başlatanlar savaş bittiğinde kapıları kapadı, sıcak koltuğuna kuruldu. O masum, gencecik insanlar ise kaldı kapıların dışında. Beckmann de onlardan biri, kapıların dışında kalanlardan.
Savaştan sağ kurtulan, istemediği bir ölümden dönen insan için hayat güzeldir, içi umutla doludur. Cesetlerle dolu uçsuz bucaksız tarlalar gören bir insan için, savaşın bitmesi; yeni bir hayat, yeni tatlar, yeni manzaralar, yeni zevkler demektir. Ama savaşın etkisi sadece savaş meydanında mı kalır? Kalmaz... Savaşın etkisi her sokağa, her çocuğun gülüşüne, her annenin umutla bekleyen gözlerine yapışıp kalır. Kitabın başkarakteri Beckmann de etkileri savaştan döndüğünde fark edecektir.
İnsanlara karşı umudu kalmayan çoğu insan gibi Beckmann de; o herkesin merhametli gördüğü, acıyacağına inandığı tanrıya sığınır. Ama ona yeryüzünde insanlar kulaklarını nasıl tıkadıysa tanrı da gökyüzünde kulaklarını tıkar, kapıları kapatır.
Umutla açmaya çalıştığı tüm kapılar birer birer yüzüne kapanan her insan gibi beckmann de artık sürekli intiharı düşlemektedir. Ama ona engel olan, onu hayatta tutmaya çalışan birisi vardır: ”Öteki”. Hani şu hepimizin içinde olan, her şeye itiraz eden öteki. Öteki onu hep durdurur, intihar bile etmesine izin verilmez.
“İntiharı düşünen bir insan için en kötü şey kendisini öldürmesi değil, bunu düşünüp yapmamasıdır.” diyor Cesare Pavese. Bir türlü ölemeyen Beckmann, kendi iç çatışmalarıyla başbaşa kalır.
Savaşın, sadece savaş meydanında bitmediğini; insanın, insanların hayatını ne kadar derinden sarstığını anlatan muazzam bir eserdi. Yazar 70 sayfada Beckmann karakterini o kadar derinleştirmiş ki, tiyatro metni değil sanki roman okur gibi okudum. Bir sanat filmi izler gibi izledim adeta. Tavsiye eder, keyifli okumalar dilerim..
··
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.