"Beyaz Diş efendisi ölmüş bir köpek gibi uluyordu. Mutlak kederini dile getiriyordu, feryadı yürekleri dağlayan muazzam bir sel halinde yükseliyor, hafifleyerek titrek bir ıstıraba dönüyor ve tekrar bir acı seli halinde yükseliyordu."
Hayatımda hep kedi sahibi olmak istemiştim. Ancak bu kitabı okuduktan sonra düşüncelerim değişti, artık bir köpek sahiplenmek istiyorum. Bir köpeğin sadakati, sevgisi, teslimiyeti ancak bu şekilde, bu denli dokundurucu anlatılabilirdi herhalde...
Kitabı okuduktan sonra birçok konuda düşüncelerim değişti. Çevremizde birçok kötü insan görüyoruz, onları yargılamamız için kısa bir bakış yeterli bizim için değil mi? Fakat unuttuğumuz bir şey var; bizlerin yani toplumun, yeri geldiğinde ne kadar acımasız olabileceği. Bizler, hiç düşünmediğimiz zamanlarda, düşünmediğimiz şekilde bilmeden veya bilerek çevremizdekileri etkiliyoruz ve hatta zarar veriyoruz. Özellikle o kişi biraz güçsüzse.
Toplumun bu konudaki bencilliği, zayıf kalanın kendini bu yönde aciz görüp toplumdan soyutlaması bizi içinden çıkılmaz bir paradoksa götürüyor. Beyaz Diş'te de bu soyutlanmaya en yakından şahit oluyor, onunla aynı acıları çekiyor ve yaşıyoruz. Onun motivasyonu bizim motivasyonumuz oluyor ve onunla hemen kendimizi özdeşleştirebiliyoruz.
Kitapta Beyaz Diş ile beraber büyürken ve kurtların yaşamını tanırken adeta kuzey kutbunda geçen bir belgesel içine düşüyoruz. Henüz 1900lü yıllarda bu kadar inceleme, gözlem ve bilgi sahibi olmadan hayvanlar ve vahşi doğa hakkında bu kadar bilgili olmak ve bunu romanlastirmak gerçekten mükemmel bir iş. Jack London farkı!
Yazarımızın deyimiyle doğadaki "ye ya da yen!" mücadelesi, daima süren kaotik yaşam, kıtlık ve sonunda baharın gelişi ve bunun sonsuza dek aynı döngüde devam etmesi, doğanın ne denli zorlu bir arena olduğunu bizlere en yakından hatta adeta olayların içinden gösteriliyor. Biz de keyifle kahramanımızın gelişimine tanık oluyor, onunla beraber olaylara sürükleniyoruz.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.