Genel klasik kuralıdır: başta sıkıcı başlar sonra baya sarar en son bitirdiğinde "vayyy beee" dedirtir. Bu da öyle bir kitaptı ama gerçekten güzeldi. Bu kadar sayfada ne anlatabilir ki diye başlamıştım ama yine Stefan Zweig şaşırtmadı ve muazzam bir eser olduğunu kanıtladı.