Hakkaride değilse de iç anadolunun bir köyüne ilk görev yeri olarak denizlerden değilse de insan denizlerinden gelerek doktorluk yapmaya başladım. Uzunca bir süre “devlet beni buraya terk etti” fikrini kafamdan atamadım. Oradaki insanlarla farklı bir dil değilse de farklı frekanslardan konuşuyorduk. Ve ben de bir insanın zihnini işlemek kadar kutsal olmasa da insanların bedenlerini iyileştirme çabasındaydım. Hiç yoktan iyi bir insan tanıma yolu doktorluk. Velhasıl kitabın çoğunlukla “ dövlet bize bahmıyr” frekansında olacağını acı gerçekleri yüzümüze çarpacağını sandımsa da yumuşak dokunuşlu sanatkar cümlelere meramını anlatmış zarif buldum, dağların tepesindeki toktağanların esintisini hissettim. Nesirin bu kadar şiir gibi olabileceğini şiirin de böyle roman anlatabileceğini beklemiyordum. Teşekkürler
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.