Bazı kitaplar vardır.Size söylenecek söz bırakmaz.İçinizi yakar geçer. İşte öyleydi.Ne söyleyebiliri bilmiyorum ama aslında söylenecek çok şey var.
Uzun zamandır böyle bitirdikten sonra elimi ayağımı titreten,düşüncelerimi darmaduman eden, içindeki karaktere hayran olduğum aynı zamanda üzülmekten kendimi alamadığım bir kitap okumamıştım.
Bir o kadar üzgün bi o kadar mutluyum okuduğuma.Çünkü uzun süre düşüncelerimi esir alıcak.Uzun süre Hüsrev’i düşünücem.O son söylediği “Ne yapayım anne! Kestiniz incir ağacını” cümlesini ne içimden ne kafamdan silemiycem.Daha fazla uzatmak istemiyorum uzattıkça kelimeler boğazıma düğümleniyor.Çok muazzamdı.NFK okumaya kesinlikle devam edeceğim.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.