Neden, bir şeyler bitmeye yakınken gelen o son pişmanlıkla, lutfedip de bir zahmet suya sabuna dokunur insan?
Suçunu başkasına mı, kendine mi affettirmek daha az can yakar?
Görmezden gelmek mi, gereğini yapmak mı iç huzuru getirir?
Farkında olmak ve doğru olanı yapmak, o kadar da zor olmasa gerek. Haksızlıklara sessiz kalmanın yükünü ne zamana kadar taşımaya gücümüz yeter?
Aslında herkesin bilip de kendine itiraf edemediği yersiz korkaklıklarının, nasıl da insanı kendine yabancılaştırdığını anlatan bir hikaye olmuş. Vicdanı, merhameti, adamsendeciliğe ve iki yüzlülüğe tercih etmenin ne anlama geldiğinden ve vakit varken, suçluluk hissine mahkum olmamanın da bahsi geçiyor bu hikayede.
"Dokunmadan", dokunacaktır anlayana.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.