“Oblomovstchina”
İlya İlyiç Oblomov...
Kitabı okurken onun üşengeçlikleri beni bile sinirlendirdi. Bu kadar boşvermiş olmak fazlaydı sanki. Dışarı çıkıp bir hava almak mı? Ne gerek var ? Kitap okumak ikinci sayfasında bırakılan bir eylem. Uyanmak,tavana bakıp düşüncelere dalmak .Giyinmek ,Zahar tarafından yapılan bir görev. Hayatı her şeyi ertemekle ,korkularla geçiyor.Vitesi boşa almış bir araç gibi. Kendine güven inşa etmesine ,hayatın gerçekleriyle yüzleşmesine izin verilmemiş bir hayat sürmüş biri hayata karşı hep çekingen kalır .Girdiği işlerde memurluk görevinde stresine dayanamayıp istifa ediyor.Bir boş vermişlik içinde yaşarken tam bir mirasyedi olarak yaşasa da malının mülkünün durumundan bir haber yaşıyor. Etrafına sarmış kan emiciler ondan koparabildiklerini koparmaya çalışırken o çok umursamaz.Aslında Oblomov da neyin doğru neyin yanlış olduğunun farkında ama bir girişimde bulunmuyor.
"Biliyor musun Andrei, hayatımda hiçbir zaman ateş yakılmadı, ne yararlı ne de yıkıcı, hiçbiri. […] Hayatım bu yok oluşla başladı, tuhaf ama gerçek! Kendimin farkına vardığım ilk andan itibaren kendimi söndürdüğümü hissettim.
İyi ki Stolz diye bir arkadaşı var.Oblomov’un sahip olduğu özelliklerin aksine sahip .Onu kan emici vampirlerin elinden her seferinde çekip alıyor.Beni bırak diyen dostunun elini sıkıca tutup bırakmıyor.Oblomovka’da ki mülküyle alakalı her şeyi hallediyor.Stolz ,Oblomov’a teşhisi koyuyor:Ob-lo-mov-luk
Oblomovluk Nedir?
Bir varoluş trajedisi olan Oblomovluk, bilinçli bir tembellik/atalet halidir. Bir uyuşukluk değil, aksine fazla uyanıklık, her şeyin farkında olma, bir adım ötesini görme halidir. Ancak tüm bu farkındalık dolayısıyla sonunu gördüğü yolda ilerlemek istememenin getirdiği bir tükenmişlik ve kendini gerçekleştirememedir. Sosyal yaşamdan kopuş, topluma uyum sağlayamama, bilinçli bir vazgeçiştir. Handiyse ölüme eş bir uyuşukluk hali; bir başka deyişle yaşarken ölmektir.
Stolz vasıtasıyla tanıştığı Olga ( youtube.com/watch?v=B-9IvuE... )---> “Casta Diva” parçasını söyleyince ona vurulur. Bu kadın onu yatağından çekip çıkarmayı başarıyor.Öğleden sonra ki o uyumalardan onu sıyırıyor. Ama Oblomov’ a sinmiş boş vermişlik,kendine güvensizlik,kararsızlık ve bağlanmaktan korkma yolların ayrılmasına sebep oluyor.Kendini ona layık görmüyor.
Sonra alınan onca yol bir anda sıfırlanıyor.Oblomov olmak istediği gibi yaşamayı sürdürüyor. Lanetli sabahlığını geçiriyor yine üzerine . Yeni ev sahibesinden gizliden gizliye hoşlanıyor . Onu becerileri onu etkiliyor . Yaptığı her planı erteleyen ,neyse sonra hallederizci olan İlya defalarca planını yaptığı Oblomovka’ya yerleşme planlarını rafa kaldırır . Bedensel fonksiyonlarından ziyade düşünmeyi tercih eden Oblomov’un vücudu alarm veriyor. beyin kanaması geçirip kısmi felç geçiriyor.İlerleyen süreçte de ölüyor.
Hepimizin kendinden bir parça bulduğu bir roman eminim . Ama zaman bize bahşedilmiş en önemli hediye onu en güzel şekilde değerlendirelim.Acı ve emekle hayatımızda ,geçmişimize baktığımızda onu düşünmekten kaçmak zorunda kalmayalım . Gördüğümüz yanlışlarımızın üzerine gidip harekete geçelim.Ertelenen her şey sırta bir yük, düşünceye vurulan bir kanca. Stolz’un dediği gibi “Ya şimdi ya hiç !”
··
370 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu kitap ile ilgili duyduğum en güzel eleştiri bir arkadaşın Oblomov olsa bu kitabı okumaz en fazla iki sayfa okur demesiydi :)
