*En çok içime dokunan şeyin bu öykünün sürgün zamanında yazılması ve aslında Dostoyevski'nin de yer yer hırsızlık yapmış olması hatta bunları kaleme almış olması.
Dilinin naifliğinden ve psikolojik tahlillerinden konuşmaya gerek bile yok zaten uç noktalarda bir yazar.
Kitap yapılan bir hırsızlığın başka bir hırsızlık anısıyla konuşulması üzerine başlar. Yani her zamanki kutuplaşmalar yine var. Her ne olursa olsun bir noktada konu yine ahlak yine vicdan ya da yine iyi ve kötü...
Bir diğer nokta stockholm sendromunun olması da ayrı bir etkileyicilik. Karakter önce dürüst hırsızla tanıştığında nasıl öldürürcesine nefret ettiğini görürken daha sonradan ona çok kuvvetli bağlarla bağlanması işte asıl ince nokta.
İşte çıkarmamız gereken sonuç da bu olmalıdır diye düşünüyorum. Bazen hata yapabiliriz önemli olan o hatadan sonra yaptıklarımız, kendimizle yüzleşebilmemiz, ders çıkarabilmemiz en önemlisi de her zaman empati kurup bir şeylere dogmatik olmamak. Bir ders niteliğinde, akıcı, hemen bitebilecek bir kitap iyi okumalar :)
··
909 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.