Gerçekten çok beğendim, uzun uzun anlattığı ilginç vakaların partlara bölünmesinin kitabı bir çırpıda bitirmemde etkisi çok. Bu kitaptan ilham alınarak dizi haline getirilmiş Masumlar Apartmanı'nı izlerken çok duygulanıyordum ama kitabı okurken ne bu olayın anlatıldığı 'Çöp Apartman'dan ne de diğer hastaların yaşamlarından kitabın yazılış şekli, dili dolayısıyla fazla etkilenemedim. İlk başta bunu Budayıcıoğlu'nun yazarlığının kötü olması şeklinde yorumladım ama sonra aklıma başka bir ihtimal geldi. Yazar belki de bu kadar düz anlatımı ne kendi duygularını olabildiğince vermemek ne de bizim olayda geçen kişilere acımamız onlar için üzülmemizi istemediği için yapmıştı.
Kitabın başında neden bu kitabı yazdığını belirten bir yazı var orada "İnanıyorum ki her birimiz bu öykülerde kendimizden bir şeyler bulabileceğiz." denilmiş. Gerçekten de bazı kişilerle aynı sorunları paylaştığımı fark ettim ve orada Budayıcıoğlu'nun sözleriyle benim de yüreğime su serpildi. Diğer kitaplarını da en az bunun kadar seveceğime inanıyorum.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.