Kendinize dürüst davranarak, sizi, sizin için değerli kılanın ne olduğunu söyleyebilir misiniz bir ayna karşısında yüzünüze ?
Sahip olduklarınızı bir kenara bırakarak sadece kendi bedensel ve zihinsel bütünlüğünüzü ele alarak bu yüzleşmeyi yapmak çok zor. Çünkü yaşamın ve içinde bulunduğumuz toplumun değer kıstaslarını çoktan kanıksamış ve biz de kendimizi o şekilde ölçer biçer olmuşuz.
Kazancımız, vasıflarımız, toplumsal statümüz, her türlü sıfatımızı bir çizgi çizerek ötede bırakmak ve kendi varoluşunun adım adım inşasını seyretmek. Ya da seyredememek. Neden seyredememek ? İşte tam da bu anda başlıyor her şey. İnşa edilmiş bir değer hiyerarşimiz var mı ?
Yani biz hep kendimizi divanda sorgular dururken acaba başkalarının bize dayattığı ölçütler üzerinden mi yapıyoruz bunu yoksa kendi kıstaslarımız var mı ?
Biri iyi ya da kötü herhangi bir eylem yaptığında onu ne şekilde yüceltiyor ya da linç ediyoruz hiç düşündük mü ?
Yani insanların eylemlerini onların sahip olduğu herhangi bir şeye göre değerlendirmek, kafamızda yarattığımız izafi çizgilerle olayları açıklamaya ve kanaatimizce hüküm verdiğimiz, çevremizdekilerin de bizim gibi tavır almasını istediğimiz o kısa ve düz yol.
Farkında olmadan ne çok şey öğreniyoruz böyle değil mi ?
Sonra birden “farkındalık” aydınlanması yaşıyor ve karşı durmaya çalışıyoruz ama öylesine büyük bir canavara ne kadar direnebiliriz ki ?
Okurken tüm bunları bana düşündüren zihin açıcı bir kitaptı.
Sahip olduklarımızın büyüsüne, sahip olmak istediklerimizin hırsına kapılıp kendimizi kaçırmamamızı öğütlüyor bize Fromm. İnsan en nihayetinde yalnız ve tek yaratılmış bir varlık, kendimizin, en çok da olduğumuz/ olabildiğimiz kendimizin kıymetini bilelim
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.