"Estragon: İnsan bildiği sürece.
Vladimir: Uygun anı bekleyebilir.
Estragon: Ne umacağını bilir.
Vladimir: Meraka gerek kalmaz.
Estragon: Yalnızca beklenir.
Vladimir: Alışığız buna."
İnsan bekler. Huzurun gelmesini bekler, mutluluğun gelmesini, acının bitmesini, susuzluğunun geçmesini, içindeki yangının sönmesini, annesini, birinin "sorun yok, nefes aldığın için, bu hayata katlandığın için sana saygı duyuyorum" demesini, Godot'yu bekler. Kim bu Godot? Neyin nesi? Kimisine göre Tanrı, kimisine göre sevgilisi, kimisine göre Afrika'daki kıtlığın bitmesini engelleyecek bir kurtarıcı, bir başkasına göre kendi benliği.
Neyi bekliyoruz? Bunca kargaşanın içinde durup soluklanmak ne zaman aklımıza geliyor? Hiç geliyor mu? Gün içerisinde kalbimizin attığının farkına varabiliyor muyuz? Çok kalabalık her yer. O kadar kalabalık ki kendi sesimi duymakta zorluk çekiyorum. Benim bir sesim var mı?
"Estragon: Belki de yanılıyorumdur. (Bir an.) İstersen biraz susalım artık." Biraz susalım.
"Vladimir: Yarın her şey daha iyi olacak.
Estragon: Bunu nerden çıkarttın?"
Bunu da nereden çıkarttın Estragon? Yarının iyi olacağını bilemeyiz. Biz insanlar, neyi tam olarak bilebiliriz ki?
"Bir anda her şey yok olacak ve bir kez daha hiçliğin ortasında yalnız kalacağız!"
Her birimiz kendi hiçliğimizde boğuluyoruz. Nereden geldik, nereye gidiyoruz? Yaşadığımız şu süreç içerisinde de yalnız kalıyoruz. Bütün canlılar o kadar yalnız ki.. Dünyanın bu haline üzülüyorum. Belki de bizler savaşlarla ilgilenmek yerine barışla ilgilenseydik, bu kadar hiçliğin içinde kaybolmazdık. Sevgi taşıyabilirdi belki ruhumuzu. Belki dünyaya bu kadar yabancı hissetmezdik. Siz de yabancı hissediyor musunuz?
"Hava çığlıklarımızla dolu. (Dinler.) Ama alışkanlık büyük bir uyuşturucu."
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.