Anneniz varken bile yokmuş gibi, eksik hissettiniz mi? Ama buna rağmen ayakta kalmayı başarabildiniz mi?
Annelik sürekli olarak vermeyi, kendini adamayı gerektirir. Ancak bazen bize kendinden bir şeyler veren ve kendini bize adayan bir anneye sahip olacak kadar kendimizi şanslı hissedemeyebiliriz. Fiziksel olarak olmayan bir anne, duygusal olarak olmayan, bizden uzak olan bir anneden daha az acıtır belki de. Gün olur yoksun kaldığımız anne sevgisini bir arkadaşta, bir eşte, bir dostta, ya da bir terapistte ararız. Ya da bu arayışın içine girme cesaretini bile gösteremeyiz.
Duygusal olarak orada olmayan anne, içimizde bir yara olarak kalır. Ancak yara ne kadar büyük olursa olsun belirli bir zaman sonra iyileşmeye başlar. Geride iz bıraksa da ilk günkü acıyı hissettirmez bize.
"Annenin Duygusal Yokluğu" kitabı bizlere yoksun kaldığımız sevgiyi telafi etme ve iyileşme sürecinde bizlere rehber olma adına güzel bir kaynak.
İyileşme sürecinde bu önemli görev, içindeki yaralı çocuğun şimdiki yetişkin haline verilir. Annenin yaşadıklarını çok yönlü olarak düşünüp bazen empati kurarak bazen anneyi affederek yaptırır bunu. Bakış açısını değiştirmek iyileşme sürecini hızlandırsa da çocuğun içindeki bastırılmış duygular zaman zaman açığa çıkmak ister. Üzüntüyü, kederi, mutluluğu gururu incinmeyi dolu dolu yaşadıktan sonra iyileşme sürecine adım atmak gerekir. İçimizdeki çocuğa annelik yaparak annemizin bize veremediği o güzel duyguları bizler verebiliriz.
İyileşme, uzun ve yorucu bir süreçtir. Sabırla, sebatle devam eden her yetişkin, içindeki yara almış çocuğun iyileşmesine yardımcı olacaktır.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.