(Yazının sonlarına doğru spoiler bulunmakta.) Kirpinin zarafafeti adından da anlaşıldığı gibi kendine ördüğü duvarlar içerisinde gerçek bir entelüktüel hayatı süren kapıcı Renee'nin odağında bir kitap. Kapıcı Renee kitapta mizahi bir dille eleştirilen diğer üst sosyete 'entelektüel' lerinin aksine gerçek bir entelektüel çünkü entelektüelliğini kimseye kanıtlama ve onay alma ihtiyacı duymadan sadece ve sadece okumaktan zevk aldığı için okuyanlardan. Aslında Renee'nin tüm apartman sakinlerinin ve toplumun onu konumlandırdığı kapıcı kimliği rolünü herkesin istediği gibi oynarak entelektüelliğini kimsenin yıkmasına izin vermeyecek şekilde gizli yaşaması oldukça kurnazca. Ünvanların, etiketlerin ve sosyal statü ile birlikte gelen önyargı ve kimlik yaftalamalarının ortadoğu toplumlarında yaygın olsa da Avrupa'nın göbeği diyebileceğimiz Fransa'da da bu duruma parmal basılması bu tip yargıların gelişmişlikten ziyade evrensel bir algı sorunu olduğu mesajını bana hissettirdi. Kitaptaki apartman bir ülke metaforu gibi. Zira bütün apartman sakinleri senelerdir orada ve ne bir yabancı geliyor ne de kimse taşınıyor. Kitap aynı zamanda bana bakmak ile görmek arasındaki farkı çok güzel hissettirdi. Kitabın üzerinde döndüğü Renee, ailesinin ve dünyanın ikiyüzlülüğünü çok iyi analiz etmiş ve yaşamın anlamsızlığından emin intihar etmeyi düşünen Paloma ve apartmana sonradan taşınan üst sosyete ekip tarafından hayranlıkla bakılan Japon beyefendisi Kakuro'yu da bir araya getiren şey de zaten bu 3 karakterin diğer tüm karakterlerin aksine bakmanın ötesine geçip 'gören', anlamlandıran insanlar olmaları. Bu 3 karakter dışındaki tüm dünya yaşadıklarının farkında olmayan anlamsız bir hayat sürdürmekte. Paloma'nın annesi yılardır antidepresanlara bağımlı, babası annesini huzurevine bıraktığı için vicdan azabı çekiyor ama bunu geçirmek için hiçbir şey yapmıyor, ablası felsefe okumuş ama hayatın anlamını sorsalar teorik bilgi dışında tek bir yorum yapamayacak kadar boş...ve liste böyle uzayıp gidiyor. Bu kocaman gülünç bir şekilde boş apartmanda ise Kakuro Renee ve Paloma arkadaş olarak bize de kendi hayatımızda ferah bir pencere açıyor. Paloma'nın kara-komik bir dille herkesi eleştirmesini de gülerek ve zevk alarak okudum. Kitabın sonuna gelirsek bu üçlümüzün arkadaşlığı çok güzel ilerlerken hatta Kakuro ve Renee'nin arkadaşlığı bir hayat arkadaşlığına doğru evrilirken Renee'nin trafik kazasında ani ölümü açıkcası biraz şaşkınlık yaratıcı. Sanki yazar gerçek dünyada bunlar olamaz, mutlu sonlar yoktur, bir kapıcı ile bir üst sosyete Japon beyefendisi asla birlikte olamaz dercesine 5 satırda Renee'yi öldürmüş. Tüm kitap boyunca verilen önermeyle ters düşmüş. Kaldı ki Renee ve Kakuro arasındaki bağın da aşka evrilmeye başlaması kitabı biraz popüler kültür yayınlarına meylettirmiş. Renee ölmeyip Kakuro ve Paloma ile arkadaş kalsa kitap damakta çok tatlı bir tat bırakacaktı. Velhasım kelam Renee ölse bile Paloma kızımız Renee sayesinde hayatta yaşamın bir anlamı olduğuna inanıp intihardan vazgeçti. Okuması zevkli ve gülümseten bir kitap. (Minerva)
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.