Küçük Şeyler için yazarımız önsözde, neyin anlatıldığının değil, nasıl anlatıldığının önemli olduğunu vurgulayarak hikayenin gücünün ayrıntıda gizli olduğunu ve güzel yazıldığı sürece basit konuların bile önem kazanacağını söyler. Yazar kitabında başlıktan da anlaşılayacı üzere küçük şeyleri konu almış, sıradan konuları ve sıradan karakteri, dilinin akıcılığı ve çevre betimlemeleriyle adeta süslemiş. Çünkü yazara göre mühim olan konu değil üsluptur ve bunu da kitabında kanıtlamıştır.
Eser kısacık yedi öykü ve bir çeviriden oluşmakta ve hatta bazı hikayeler iki sayfa kadar sürmektedir. Kitabı ilk elime aldığımda bu iki sayfada ne anlatabilir ki diye düşündüm fakat okuduğum önsözden sonra anladım ki yazar konudan çok ne şekilde anlattığının üstünde durmuş. Öykülerin hepsinin tek bir ortak noktası var; hayal kırıklıkları, keder ve acı. Samipaşazade Sezai “sanat, sanat içindir” anlayışını benimseyerek kitabında o kadar fazla betimlemeye yer vermiş ki zaman zaman ne okuduğumu hatırlamakta güçlük çektim ve bu yüzden bazı hikayeleri okurken sıkıldım. İçlerinde beni en çok etkileyen hikayeler; kedilerini otuz yıllık eşine tercih eden yaşlı teyze(Kediler), Dilsitan’ın saf aşkı(Düğün) ve sevdiğine kavuşamayan Jan’ın sonu(Arlezyalı) oldu. Açıkçası eseri çok sevdim ya da sevmediğim diyemeyeceğim. Tekrar okuma isteği duymasam da, eser Türk Edebiyatının modern anlamda hikayenin ilk örneği kabul edilmesiyle okunmaya değer.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.