Kitaba başlar başlamaz daha ilk cümleler sizi büyülü dünyasına alıyor,ordan çıkmak istemiyorsunuz.Yazarın özgün dili,muhteşem tanımları son derece iyi olmuş.Sözcükler yazarın elinde hayat bulmuş onla nefes olmuşlar.
Yazmak için değil; bir şeyler anlatmak, yansıtmak için yazmak gerek. İçimizde biriken duyguları, hayata dair gördüklerimiz,yaşadıkça ve öğrendikçe bi bilgi birikimi oluşuyor ve insan doğası gereği bunu başka insanlara aktarma ihtiyacı hissediyoruz. Bir aktarma yolu da şiir. Bu bilgi birikimi zamanla gerçekleştiği için şiirin de belli bi nadas süresi oluyor. İnsan yaşadıkça kelimeler mısralarda yerlerini alıyor.
Yazarımızın yazdığı tüm mısralarda bu izlenimleri görebiliyoruz,acıyla,sevinçle,aşkla yoğrulmuş sözcükler...
Yüreği güzel,kendi güzel....
İyi ki yazmışsınız,bize de nefes oldunuz,duygularımıza Yol'daş oldu şiirleriniz...
Kitaptan beğendiğim birkaç alıntı yapmak istiyorum:
Bana yüreğini ver;
Seni göğüs kafesimde başkent eyleyeyim...
Çocuk ölüyor ama,
Bakışları dip diri.
Böyle bir coğrafya burası;
Kimsesi olmayanların
Hiçkimsesiz ülkesi...
Bi denesen?
Yani yüreğimi diyorum,
Tut bi.
Tut ki acım dinsin...
İyi okumalar Sevgili okurlar,umutla kalınız...
··
513 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.