"Ah, ah her şeye rağmen namuslu olmak boşuna değildi doğrusu; dürüst ve namuslu olmak!"
Tek hedefi yazı yazmak olan ismini bilmediğimiz ve sürekli başka isimlerle kendini tanıtan yazar, hayatını iliklerinize kadar işleyecek bir açlık ve yazma tutkusuyla anlatıyor. Yoksul aydın olan yazar, yazma tutkusuyla var olmaya sesini duyurmaya ve geçimini sağlamaya çalışıyor. Bu uğurda her şeyini feda ederek varlık mücadelesi veriyor.
Yazma tutkusuyla var olan yazarın açlık, yoksulluk ve dürüstlük, ahlak arasındaki iç çekişmeleri bize sunuyor. Bu uğurda talaş yiyerek karnını doyuruyor, üzerinde satabileceği ne varsa satarak varlığını sürdürmeye çalışıyor.
Hayattaki mücadelesini ve yerini kalemine borçlu olan yazar alçakgönüllü mü, vurdumduymaz mı yoksa hayal aleminde mi yaşıyor diye düşünmeden edemedim? İnsan iliklerine kadar aç kaldığında insanlık kıyafetinden çıkar mı? Yiyecek ekmeği, giyecek giysisi olmadığında bu kıyafetten çıkmasına göz yumulabilir mi? Sorularına cevap niteliğinde adeta.
Tam bir soylu edası taşıyan yazarımız yoksul ve aç olduğunda da ahlakından ödün vermeyerek yaşamını sürdürdüğünü görüyor, ahlak sınırlarını zorlayan olaylarla kaşı karşıya kaldığında neler yaptığına ve sonrasındaki pişmanlığını dürüst bir şekilde anlatarak kendisine yük olan bu durumdan nasıl kurtulduğuna şahit oluyoruz.
"Yeniden namuslu bir adam olmak zevki ne güzeldi!"
Yazarın o açlık buhranını ve yoksulluğunu hissetmemek elde değil. Hiç bu kadar aç kalmadığım için yazarı anlamakta zorlandım. Anadolu Kültüründe sorulan sorulardan biri olan "Aç mısın? Bir şeyler ikram edelim" bilinci ile okuyarak "Neden kimse el uzatmıyor " demekten kendimi alamadım. Güzel ve düşündürücü bir kitaptı. Kitabı bitirdiğimde sahip olduğum bilince ve bana sunulan her şeye bir kez daha şükürler ederek etkisinde kaldım.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.