Serenad ile birlikte okuduğum 2. Zülfü Livaneli kitabı. Gerek zaman kurgusu (geçmişten günümüze gelen ve şimdiki zamanda biten hikaye örgüsü) ve gerekse tarihte özellikle devletler eliyle insanlara yapılan zulümlerin dile getirilmesi bakımından benzer özellikler taşıyorlar. Haksızlığa uğrama ve yiten hayatlar ön planda. Bunun dışında kullandığı yazı dilini bayat bir ekmeğe benzetiyorum. Düz, sade ve tatsız. Kitaptaki karakterler karton karakterden öteye geçemiyor ki baş kahraman Sami bile buna dahil. Sürgün konusu ana tema, kabul! Bununla birlikte Stockholde yaşayan ve ismini şimdiden unuttuğum karakterlerin biyografi tadında bilgilerini vermeyi anlamlandıramıyorum. Hem yazarın hem kahramanın yazılarını ayrı ayrı vermeye çalışmak farklı bir biçim denemesi olmuş ama olmamış dedirtiyor insana. İçtenliği koparmış. Belki iki final alternatifi için zemin oluşturma çabasıydı ama istenen etki olmamış. Kitabın adı da anlatılanları göz önüne aldığımızda fazla zorlama duruyor. Çok beğenilen bir kitap olması daha sert yazmamı engelliyor belki burada:) Ama bana düşündürdükleri bu! Kimseye mutlaka oku bunu diyebileceğim bir kitap değil maalesef.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.