Mezar taşında “Hiçbir şey ummuyorum, hiçbir şeyden korkmuyorum, özgürüm.” yazan yazarımızın bu kitaba kendi ruhundan çok şey kattığını düşünüyorum.
Yunan Edebiyatından da Nikos Kazancakis’ten de okuduğum ilk kitap. Kitapta 2 ana karakterin yollarının keşişmesiyle başından geçen olaylara şahit oluyoruz. Hayatı deneyimleyen, özünü keşfeden, geçmişte veya gelecekte yaşamayan sadece “anda olan” bir Zorba karakteri ile hayatı kitaplardan okuyarak öğrenen, teorideki bilgileri doğru kabul ederek ona uygun yaşamaya çalışan bir “Kağıt Faresi”
Zorba canlı, samimi, sıcak bir kalbe sahip, hayatın her kıvrımına bir nehir gibi onunla birlikte akarak, hayatla iç içe yaşayan güçlü bir ana karakter olarak içimizi ısıtıyor. “Neden? Neden? İnsan nedensiz bir şey yapamaz mı? Şöyle keyfi için” diyerek hayatın yoğunluğunda unutulan, belki de hiç dikkat edilmeyen küçük nüanslara dikkati çekmesi; her gün yeniden doğuyormuş gibi, sanki her şeyi ilk defa görüyor yaşıyormuş gibi, içindeki çocuğun heyecanını hiç kaybetmeyen bu karakterden öğreneceğimiz, heybemize alıp yolumuza devam edeceğimiz birçok şey mevcut. Fakat Zorba’nın kadınlara bakış açısı beni oldukça rahatsız etti. Cinsel obje olarak sunulması, sürekli dul mu? Dul mu? Gibi cümlelerin gözümüze sokulması kitaba da ismini veren bir ana karakterden böyle ifadeler okumak açıkçası beni irite etti.
Özetle eğlendiğim, yer yer sıcacık gülümsediğim anlar fazlaydı. Kitapta yazarın Türkler hakkındaki tespitleri ve iki coğrafyanın benzerliğini hissederek, “iki kekliğin bir kayada öttüğünü” dinleyerek okumak da keyifliydi.
Ayrıca ben kitabın filmi varsa kitabı bitirdikten sonra tatlı niyetine mutlaka izlerim. Kitap 1964 yapım bir sinema filmine uyarlanmış. Hatta bu filmden sonra Nikos Kazancakis büyük bir ün kazanmış. Onu da tavsiye ederim. Sevgiyle ve kitaplarla kalın..
·
105 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.