Çalışmayalım, yan gelip yatalım demiyor tabii ki Lafargue. Yalnızca kapitalist düzene biraz fazlaca (haklı bence) sayıyor. İnsanların uzun saatler çalışıp kendilerine, ailelerine, sevdiği aktivitelere, sanata vs vakit ayıramadığını, daha ziyade fazla çalışmaktan bitap düşüp, yaşamaktan zevk alamadığını söylüyor. Yaşam kalitesinin düşüklüğünü anlatıyor.
Devletlerin, fabrikaların sürekli üretip durmasından dem vuruyor. Bunu da sanayinin yeni geliştiği zamanlarda amiyane bir tabir olacak ama biraz da işçiler kendi topuklarına sıkmış olarak açıklıyor bence. Daha fazla saat çalışıp daha fazla kazanmak uğruna. Sonra da fazla mallar satılsın diye herkesin birbirine girdiği saçma bir ortam oluşmuş haliyle. Şuan yaşamış olduğumuz dünyaya bakınca zaten herşey kabak gibi ortada bence. Fazla söze ne hacet!
Yazarla ilgili ufak bir not; Fransız sosyalist partisi kurucularındandır. 1911 yılında (70 yaşında) eşi ile birlikte (Karl Marx'ın kızı Laura) yaşlılığın zihin ve bedende yol açacağı yıkıma katlanmamak adına birlikte hayatlarına son vermişlerdir.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.