ba yıl dım. her ne kadar kasvetli ilerlese de bir avuç çocukla birlikte bir adada yaşadım. kurtarılmayı bekledim. sağduyumu korumaya çalıştım. bir avuç çocuğun içindeki zalimliği öne çıkarsa da kitap yazarın bunu ikinci dünya savaşını görmüş ve bu süzgeçten geçirerek yazdığını aklımın bir köşesine yazıyorum. ama hala çocuklar gözümde masum. onlara kötülüğü öğreten biziz. yazar gibi direkt içinde var olan bir caniliği kendilerinin beslediği düşüncesini hristiyan inancının bir getirisi olarak kabul ediyorum. neticede tertemiz dünyaya gelen bebeklerini dahi kirlendi diye düşünüp vaftize tâbi tutuyorlar. neyse bu benim beyin meteforum tabi. yazarın inancı var mı varsa nedir onu da bilmiyorum.
hasılı dünyanın tüm çirkinliğini küçücük bir adaya sığdırmış yazar. iki kavram var iyi ve kötü. çocuklar birer temsil. peki ya biz büyükler içimizde hangi tanrıyı besleyip büyütüyoruz? mühim olan bu. dünyanın haliyle her şey ortada da olsa iyiliği beslemeye sağduyuyu korumaya devam edelim.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.