Dostoyevski’nin ileride başyapıtı olacağını düşündüğü bu eser benim şimdiye kadar okuduğum üçüncü Dostoyevski eseri. Henüz klasik okuma konusunda yeterli doygunluğa erişmediğimi düşündüğümden bu kadar büyük bir yazar hakkında inceleme yaparken bir miktar çekingenliğim yok değil.
Kısa bir özet geçecek olursam; katıldığı bir balodan kapı dışarı edilmesiyle yaşadığı ezilmişlik ve aşağılanma hissinden sonra bir gün aniden kendine tıpatıp benzeyen, üstelik ismi bile tamamıyla aynı olan “öteki” Golyadkin baş kahramanımızın hayatına damdan düşer gibi dahil oluyor. Kendisiyle aynı ofiste çalışmaya başlayan ikinci Golyadkin karakterimizin aksine çok daha başarılı, yetenekli ve insanlar tarafından sevilen bir kişi. Yani Golyadkin’in tam aksine. Durum böyle olunca hırs ve kin sayfalar ilerledikçe çok başka bir boyuta dönüşüyor. Başta yakın olmayı deneyip evine dahi davet etmiş olsa da ertesi gün her şey daha kötü bir hal alıyor ve gittiği her yerde, baktığı her noktada onu gören ve hayatını elinden almaya çalıştığı düşüncesiyle büyük buhrana kapılan Golyadkin için hayat adeta zindan oluyor.
Yazıldığı dönemde şizofreni ile ilgili yeterli bilgi olmamasına karşın Dostoyevski bu eserinde kişilik bölünmesi ve şizofreniye dair derin çözümlemeler yapmış. Okurken öyle noktalar vardı ki kitabın içine girip Golyadkin’in yerinde olmak, onun yerine kararlar vermek istedim. Karakterin ezikliği ve kararsızlığı yer yer beni çıldırttığından bu anlamda zorlandım.
Şuan benim için 8 puan verebileceğim bir kitap. Çok beğendim doğrusu fakat Dosto’nun diğer eserlerini okudukça bu puanlamam da zamanla değişebilir diye düşünüyorum.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.