Başta kitabı elime aldığımda çok yüksek umudum olmadan okumaya başladım ama kitap ilerledikçe her satırda ayrı bir anlam kazandı. Kitabı okumak yerine karaktere bürünüyordum. Küçük ama kocaman kalpli Zeze. Gördüğü şiddet ve maruz kaldığı hakaretler ile büyüklerin dünyasını anlayıp ayak uydurmaya çalışması, yoksun kaldığı duyguları başka yerde bulması, yaşının verdiği yaramazlıkla beraber yeni şeyler öğrenme duygusu çok geniş bir karakter. Okurken onunla gülüp, ağlayabiliyor, mutlu oluyor, dertlerini dinleyebiliyorsunuz. Her çocuk gibi onun da kendi dünyası içindeki yaşadıkları, bunun ile baş etme duygusu ve büyüdükçe hayal dünyasından ayrılmasına şahit oluyorsunuz. En çok o kısmı dokunuyor zaten. Büyüdüğünüzü artık bir şeylerin eskisi gibi olmayacağını yavaş yavaş yaşayarak deneyimleyerek öğreniyorsunuz. Kitap size en çok burada dokunuyor, düşündürtüyor, gülümsetiyor. Diğer iki kitabında görüşmek üzere...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.