Unutmanın Genel Teorisi...
Bu kitap ilk çıktığı zaman okumayı çok istediğim bir kitaptı. Ismini ilk okuduğum zaman kitabı beğenmiştim zaten. Okuduktan sonra da fikrim değişmedi.
Yalnızlığı seven, tek başınalık olgusunu korkutucu olarak değil de kendi kendine yetme olarak gören biri için huzur verici bir kitap...
30 yıl boyunca kendini çatı katında bir daireye kapatan Ludo...
Nedense benim çok hoşuma gitti bu durum.. Hatta ısınmak için kitapları yakmak zorunda kalması ve bu kitaplardan en sevdiği alıntıları duvarlarına yazması.. Muazzam bir şey...
Sadece bu 30 yıllık süre boyunca Ludo'nun iç dünyasına daha geniş yer verilmeliydi...
Ludo'nun 30 yıl boyunca orada boş yere beklediği... Hatta Ludo'nun o yalnız yaşamı sadece bir aracı olarak vaktine kadar bir şeyleri gerçekleştirmek için beklediği gerçeği...
İnsan hayatı diğer insanların hayatı ile bağlantılı ve kader dediğimiz olgu çok güzel bir şekilde Ludo üzerinden verilmiş.
Ben şuna hep inandım ve bu kitapta bana yine bu mesajı verdi: "Kişi sadece zamanını bekliyor.. Herkesin bir önemli noktası var bu hayatta ve o zaman gelene kadar insan şöyle veya böyle yaşıyor.. Ludo'nun ki ise, diğer hayatları bir araya getirmek... Onun yalnızlığı 30 yıl boyunca kalabalıkları birleştirmek için var oldu...
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.