Spoiler içerir..
Roman kahramanımız Raskolnikov, eski bir üniversite öğrencisidir. Bazı maddi imkansızlıklar yüzünden okulunu bırakmak durumunda kalmıştır. Eşya dolabına benzeyen küçücük bir odada tek başına yaşamaktadır. Raskolnikov, uzun süredir kafasında bulunan bir cinayet işlemeye hazırlanıyordur.
Romanımız işte burada başlıyor. Raskolnikov yaşadığı evin baltasını kimseye gözükmeden alıp tefeci bir kadını öldürmek için kadının evine gider. Kadının kafasına baltayı vurup eşyalarını soyarken odaya tefeci kadının kardeşi girer. Ve Raskolnikov hiç planlamadığı bir şekilde "yanlışlıkla" çifte cinayet işler. Tefeci kadını soyup elde ettiği değerli eşyalar ve paraları da kullanmak bir yana, saymadan kocaman bir taşın altına gizler.
Raskolnikov işlediği 'suç'un 'ceza'sını cinayeti gerçekleştirir gerçekleştirmez çekmeye başlar. Ama kahramanımıza göre bu cinayet bir suç değildir. Raskolnikov öldürdüğü tefeci kadının bir insan bile olmadığını, yalnızca bir 'bit' olduğunu düşünüyor. Bu sebeple bir suç işlemediğini hatta insanların işine yarar bir şey yaptığını savunuyor.
İşte burada düşünmemiz gereken şey Raskolnikov'un daha önceleri gazeteye gönderdiği bir makalenin konusudur. Bu makaleye bakacak olursak, Raskolnikova'a göre dünyada iki çeşit insan vardır: olağanüstü insanlar ve normal insanlar. Bu olağanüstü insanların kendi amaçlarına ulaşmak için normal insanları ezip geçmeleri gerektiğini söylüyor. Hatta normal insanların zaten bu görev için var olduğundan bahsediyor. Olağanüstü insanlara da Napolyon örneğini veriyor. Ve kendisi de bir Napolyon olarak bu cinayeti herkesin yararına olduğunu düşünerek işliyor.
İşte bu romanda çifte cinayet işlerken odanın kapısını açık unutan bir adamın ruh halini anlamaya çalışıyoruz. 'Çalışıyoruz' çünkü koskoca Dostoyevski yani:))) İyi okumalar dilerim.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.