#KİTAPYORUM
Bitti.. Ama ben de bittim. İçimde tarifsiz bir hüzün ve gözyaşıyla öylece kala kaldım.. Aklımdan çıkmayan o söz "Ben bir insandım.. Beynimin içinde dönüp dolaşıyor ve sürekli aynı sözü söylüyor.. Bir söz bu kadar mı duygu barındırır içinde. Ve devam ediyor kahraman vuruş cümlesiyle" Beni alıp tekrar karnına koysanda koruyamazsın anne diyor ".. Bazen bir kitabı ikinciye okumak ciddi anlamda çok iyi getiriler getiriyor. Hem daha iyi anlıyor hem de bakış açın değişiyor. Bu kitaptaki" Huzursuzluk kelimesi hikayeyi anlatan "İbrahim adlı kişiden geliyor. Onun ruh halini, huzursuzluğunu anlatıyor. Ve bu sıkça kitapta yer alıyor. Yazar yine" Ortadoğu gerçeğini tüm çıplaklığıyla anlatmış. Bu anlamda yazarın kalemini seviyor, takdir ediyorum. İnsan kaderinden ne yapsa, nereye gitse kaçamıyor. Azrail 'de aynı "Hüseyin' i bu şekilde yakalıyor dünyanın öbür ucunda. Sevmek diyorum herkes aşk anlıyor diyor şair. İşte bunun en güzel örneği bu kitaptaki sevgi, fedakarlık bunun en güzel örneği. Hüseyin bize sevginin ve insan olabilmenin ne yüce ve aslında çok normal bir şey olduğunu anlatıyor. Olamayanların aksine. Müslüman bir gençle Ezidi bir kızın aşkını anlatıyor yazar. Çocukluk arkadaşının bu hikayedeki payını, insani duygularını, en önemlisi huzursuzluğunu işliyor ilmek ilmek. Bu kitaba başka isim verilemezdi. Kesinlikle bu isim olmalıydı.. İçimde tarifi zor bir huzursuzluk, hüzün, gözyaşı var. İşte bu duygular insan olduğumu hatırlattı bir kere daha. Teşekkür ederim sevgili Livaneli.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.