Kitabı şu an bitirmiş bulunmaktayım. Fakat ne anlatacağımı bilemiyorum. Bazı şeyleri kelimelerle ifade de zorlanırız ya. Hani sanki içimizde bir his var,kişi onu çok net hisseder ama karşısındakine kelimelerle ifade edemez. O haldeyim. Varoluş üzerine müthiş bir günceydi. Kitabın genel olarak anlaşılır bir dili var fakat Sartre’nin düşünceleri yer yer anlaşılmaz. Birkaç defa da okusam sanki o düşünceleri sindirip,içime geçiremedim. Henüz o seviyeye erişmek sanıyorum mümkün değil. Bu kitabı okurken aslında her günümü okudum. Her gün uyanışımı,yemek yiyişimi,parkta bahçede gezişimi,uyuyuşumu...Ve hep yarınımı okudum. Bugünden farkı olmayan yarınımı. Rollerimiz,kalıplaşmış davranışlarımız,maskelerimiz ardında kendi gerçek ‘öz’ümüzü bulamayışımızı; hiçbir şeyin nedeninin olmayışını ve insanın bu nedensizlikler ortasında nedeni olmayan bir varlık olduğunu-oysaki insan hep her şeyin sebebi,nedeni kendini sayar. Ne önemli bir varlık-bilincini okudum. İşte orada "bulantı" başladı. Belki de tam tarif edipte adını koyamadığım his de
Sartre’daki bulantının ben de karşılık bulmuş hali. Bu kitabı muhakkak okumalısınız.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.