Sabahattin Ali'nin eşi ve kızına yazdığı mektuplardan oluşan bir eser.
15 Şubat 1935 tarihinde henüz evli değilken nişanlısı Aliye Hanım'a yazdığı mektup ile başlayan kitap 13 Mart 1948 tarihli mektubun ardından kızı Filiz'e yazdığı tarihsiz mektup ile son bulmaktadır. Mektuplarda görüyoruz mi ne durumda olursa olsun eşine ve kızına asla umutsuzluk aşılamıyor ve onlara olumsuz durumlarından da bahsetmiyor. Genellikle hep onlara dair cümleler kuruyor mektuplarında. O cümleleri hem bir eş hem de bir babanın satırları olarak onun duygularıyla okuyoruz. Sabahattin Ali'nin mektuplarında her seferinde uzun mektup yaz demesi çok hoş değil mi sizce de? İnsan sevdiğiyle oturup saatlerce konuşmak ister ya, oturma imkânı yoksa da uzun uzun cümleler kurmasını ister. Hasretini azaltmak için ne kadar uzun olursa o kadar iyidir. A.Ali Ural'ın "Bir zarfı açmak kadar kalbi titreten ne vardır. Zarf mahremiyettir, mahrem olmasa da satırlar." cümlesi bir mektup kitabına uygun bir sözdür değil mi?
İlk mektuplar harikaydı hayranlıkla okudum ancak sonrakiler için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Bu yüzden az puan verdim. Sanırım kitabı okumadan bana "mutlaka oku, harika, aşırı beğendim, çok etkilendim" gibi söylenen sözlerin aslını bulamadığımdan kaynaklı olsa gerek.
Sayfalarda mektupların orijinal metinlerinin bulunmasını da ayrıca çok beğendim, Osmanlı Türkçesi ile yazılmış sayfalarını okuyarak ilerlemek oldukça keyifliydi.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.